Basileja

„Królowa”  – w mitologii greckiej tytanida, starsza z córek Uranosa i Titai.

Stanowi personifikację władzy królewskiej, jak też i apoteozę.  

Mężem Basilei został Hyperion, zarazem jej brat. Urodziła mu potomstwo: Selene i Heliosa.

Czczono ją  nazywając „Wielką Matką”. Prowadziło to do utożsamienia jej z Kybele. 

Basileja była mądra i rozumna. Zawiodła jednak innych tytanów, którzy dokonali zabójstwa jej małżonka. Nie pominęli też w gniewie jej syna Heliosa, którego wrzucili do Erydanu. Wydarzenie to wywarło wielki wpływ na Selene, która z żalu po bracie skoczyła z dachu. Helios i Selene zostali w tej sytuacji przemienieni w ciała niebieskie. Basileja dowiedziała się o tych okropnościach poprzez sen. Nie mogąc tego ścierpieć, załamała się psychicznie. Pochwyciła bębenek i cymbały, uprzednio stanowiące własność jej córki, rozpoczęła szaleńczy bieg przez pola, uderzając w bębenek i w cymnały. Komuś w końcu udało się zatrzymać jej bieg, kierując się litością dla nieszczęśliwej osoby. Rozpoczęła się wtedy straszliwa burza i Basileja zninęła.